புத்தாண்டுச் செய்தி - 2008

2008, புதியதொரு வருடம் பிறந்து விட்டது. "புதியன புகுதலும் பழையன கழிதலும்" என்றொரு மொழி உண்டு. அதற்கு ஏற்றவாறு புத்தாண்டு புதியனவற்றை வரவேற்பதாக உள்ளது. புதியனவற்றில் எல்லாமே இன்பம் தருவதாக இருப்பதில்லை. தலைவலிகளும் வருத்தங்களும் வரத்தான் செய்கிறது. அவரவர்க்கு அவரவர் கவலை. ஒருவருக்கு பங்குச் சந்தையில் சரிவு என்பது ஒரு கவலை. இன்னொருவருக்கு தங்கம் விலை ஏறுகிறதே என்ற கவலை. இப்படியாக ஏற்றமும் கவலை. இறக்கமும் கவலை. அன்றாட வாழ்க்கையில் தான் எத்தனை அனுபவங்கள்... கசப்பும், இனிப்பும் பல்வேறு விகிதங்களில் கலந்தவாறு...

இந்த அனுபவங்களில் இருந்து நாம் கற்றுக்கொள்வதென்ன? கசப்பான அனுபவங்களில் இருந்து ஏற்படும் விளைவுகளை நாம் பொதுவாக விரும்புவதில்லை. "குற்றம் பார்க்கின் சுற்றம் இல்லை" என்றொரு மொழி இருப்பினும் நமது சுற்றங்களில் இருக்கும் உரசல்களைப் பெரிது படுத்தி அன்றாடம் வழக்காடுகிறோம். உறவுகளில் ஒருவருக்கொருவர் பேசாமல் இருப்பதால் தான் புரிந்துகொள்ளாமல் பிரச்சனைகள் வருகிறது என்பதில்லை. பேசிக்கொள்வதாலும் பிரச்சனைகள் வருகிறது!. உறவுகளில் அவரவர்க்கு உள்ள வட்டங்களில் இருந்து வெளியேவருவதால் அனைவருக்கும் வருத்தங்கள். வெளி வட்டங்களில் எத்தனையோ விஷயங்களை பொருத்துக்கொள்ள நம்மால் இயலுகிறது. ஆனால், உறவுகளில் வரும் உரசல்களையோ பொறுத்துக் கொள்ளாமல் பீரிடுகிறோம்.

ஆண்டொன்று செல்ல வயதொன்றும் ஏறிக்கொண்டே இருக்கிறது. ஆனால் வயதோடு சேர்ந்து வளர்ச்சியும் இருக்கிறதா?
ஆண்டாண்டாக நம் அனுபவங்களில் என்னவெல்லாம் நாம் கற்றுக்கொண்டோம்?. நாம் என்ன வழியில் நடந்தோம்? எந்த விதமான பலன்களை அதனால் பெறுகிறோம்?. கற்றுக்கொண்டதனால், கற்றதை சரியாக பயன்படுத்தியதால், எப்போதுமே வரவுதான். எந்த தோல்விக்கும் இன்னொரு பக்கம் இருக்கிறது. எந்த வெற்றிக்கும் இன்னொரு பக்கமும் இருக்கிறது.
இனிய அன்புவங்கள் நமக்கு அதிகம் கற்றுக்கொடுப்பதில்லை. கசப்பான அனுபவங்களில் தான் நாம் கற்றுக் கொள்ள இயலும். நமக்கு நாமே ஆசான். 2007 ஆம் வருடத்திலும் அதற்கு முன்னும் நடந்த அனுபவங்களில் இருந்து கற்றுக் கொள்வோம்.

2008 ஆம் வருடம் இனிதானதாக இருக்கட்டும்.
--------------------------------------------------------------------------------------
சுவாமி தயானந்த சரஸ்வதி அவர்களின் புத்தாண்டுச் செய்தியினைத் தழுவி எழுதி இருக்கிறேன். (தாமதத்தினை பொறுத்தருளவும்)
மூலத்தினைக் கேட்க இங்கே சொடுக்கவும்.

எங்கிருக்கிறான் இறைவன்?

இறைவன் எங்கே இருக்கிறான் என்று எனக்கு முதன் முதலில் சொல்லித்தந்த வரிகள் - இந்த வள்ளலாரின் வைர வரிகள் தான். ஏதோ ஒரு வகுப்பு, எதுவென்று நினைவில்லை - தமிழ் பாடப் புத்தகத்தில் கடவுள் வாழ்த்துப் பாடலாக வரும்:

எங்கும் மனிதர் உனைத்தேடி
இரவும் பகலும் அலைகின்றார்.

எங்கும் உளது உன் உருவம்
எனினும் குருடர் காண்பாரோ?

எங்கும் எழுவது உன் குரலே
எனினும் செவிடர் கேட்பாரோ?

எங்கும் என்றும் எவ்வுயிரும்
எல்லாம் ஆன இறைவனே.

அந்த வயதில், கடவுள் என்றால் படங்களில் பார்த்த சிவனோ, முருகனோ, திருமாலோ, விநாயகனோ - இப்படி இன்னும் பலரின் திருமுகங்கள் தான் நினைவுக்கு வரும். அந்தப் பருவத்தில் - இப்படி யார் ஒருவரின் பெயரும் இல்லாமல், இறைவன் இவன் என்று சொன்ன அந்த வரிகள் என் கவனத்தை கயிற்றால் கட்டி இழுத்தன போலும். எளிதான அந்த வரிகளின் சக்தி இன்றைக்கும் பிரம்மிப்பாகவே இருக்கிறது.

யார் இறைவன் என்றெல்லோரும் தேடி அலைகின்றார். ஓராயிரக்கணக்கில் கதைகள் சொல்லி எப்படியெல்லாமோ அவனைப் பற்றி பலரும் சொல்லி விட்டார். எனினும் அந்த தேடல் தீர்ந்த பாடில்லை. மண்ணில் எத்தனை மூலை முடிக்கிலும் தேடினாலும் அவன் மாயவனாகவே இருக்கிறான். ஏற்கனேவே பலர் தேடிக் கண்டதாகச் சொன்னாலும் ஒவ்வொருவரும் மீண்டும் தானாகவும் தேட வேண்டியிருக்கிறது. மனிதர் தேடும் வேறு எந்த பொருளுக்கும் இப்படி ஒரு தனித்துவமான குணம் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை.

ஒரு குறிப்பிட்ட கடவுளை வணங்குவது ஒரு குறிப்பிட்ட உருவத்தில் இறைவனைக் குறிக்குவது போலாகாதா? அப்படி குறுக்கப்பட்ட கடவுளும் கடவுளாகுமோ என்று கேட்கலாம். கடவுளே இவ்வுலகம். அனைத்து உருவங்களும் அவர் உருவங்களே. எந்த உருவத்தில் வேண்டுமானாலும் அவரை வழிபடலாம். கீதையில், இறைவன் ஸ்ரீகிருஷ்ண உருவத்தில் அர்ஜூனனுக்கு இவ்வாறு உபதேசம் சொல்கிறார். "இறைவனான என்னிடம் இருந்தே அனைத்தும் தோன்றுகினறன, நிலை பெறுகின்றன, ஒடுங்குகின்றன".

எங்கும், என்றும், எவ்வுயிரும் எல்லாமும் ஆன இறை அவன் பிரதிபலிக்கும் இடங்கள் வெவ்வேறாக இருக்கலாம். ஆனால் பரம்பொருளான சைதன்யமோ அளவற்றது. எல்லையில்லாதது. அதே சைதன்யம் என்னும் பேரறிவுதான் (Super Consciousness), மேலே பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் கீதா உபதேசத்தில் 'என்னிடம் இருந்து' என்ற சொல்லாக மலருகிறது. அதே சைதன்யம்தான் நம்மையும் 'நான்' எனச் சொல்ல வைக்கிறது. நான்தான் எல்லாவற்றுக்கும் காரணம் என்று நீங்களும் நானும் கூடச் சொல்லலாம். நான் இந்த உடல் அல்ல, நான் இந்த மனம் அல்ல, நான் என் அவையங்கள் அல்ல, நான் புத்தியா, நான் ஒன்றுமில்லாமல் சூன்யமா, பின் நான் யார், என்ற சுய வினவலின் மூலமாக அறிந்து, அந்த அறிவின் மூலமாக நான் அந்த சைதன்யமாகவே இருக்கிறேன் என்று உணர்ந்து சொல்லலாம்.

வேதாத்திரி மகரிஷி அழகான எடுத்துக்காட்டு ஒன்று தருவார். எங்கெங்கும் நிறைந்திருக்கும் பிரம்மத்தினை, ஒரு பெருங்கடலுக்கு ஒப்பாக எடுத்துக் கொண்டு, அதிலிருந்து ஒரு குடுவையில் நீர் முகர்ந்து கொண்டால், அந்த குடுவை நீர்தான் நம் ஜீவன். குடுவை நீர் மீண்டும் கடலில் கலக்கும்வரை, அது வெறும் நீர்தான். கடலில் கலந்த பின்னோ அது கடல். கடலில் எந்தப் பகுதி நீர் இந்தக் குடுவை நீர் எனப்பிரித்தறிய இயலாது.அதுபோலவே ஜீவன் பரமனை அடைந்த பின்னரும்.

சுவாமி தயானந்த சரஸ்வதி கடலின் அலைகளுடன் ஒப்பிடுவார். பெருங்கடலில் சிறிய அலை ஒன்று கரையை நோக்கி உருண்டோடிக் கொண்டிருக்கிறது. இன்னும் சிறிது நேரத்தில் நான் அழிந்து விடுவேனே என்ற வருத்ததுடன். "நான் அழியுமுன் என்னை காப்பாற்ற யாருமில்லையா" என ஓலமிடுகிறது. அதைக்கேட்டு அருகில் வந்த பேரலை ஒன்று, சிற்றலையிடம், "வருத்தப்படாதே, கண நேரமே தோன்றி மறையும் அலையல்ல நீ, இந்த பெருங்கடல் நீ என உணர்வாய். உன்னையும், என்னையும், ஏனைய அலைகளையும் படைத்த கடவுள் இந்த கடலே. உன்னில், என்னில் மற்றும் ஏனைய அலைகளிலும் இந்த கடலே நீராக வியாபித்து இருக்கிறது. நீயும் இந்தக் கடலும் வேறல்ல, அனைவரும் இந்தக் கடலில்தான் இறுதியில் ஒடுங்குவோம்." என்று கூறுகிறது.

இறைவனும் நாமும் உண்மையில் அளவற்ற சைதன்யம்தான். சைதன்யமான நம்மிடத்தில்தான் அனைத்துலகமும் இருக்கிறது. அதைப்படைத்த இறைவனும் இருக்கிறான்.